کیف دختر بر شانه اش تکان می خورد، حرکتش بیشتر شبیه به جست و خیز است تا راه رفتن. گونه هایش گل انداخته اند. قسمتی از موهایش که از زیر مقنعه در آمده اند با بی حالتی روی پیشانیش ریخته اند. زیر لب آهنگی را زمزمه میکند ،برگهای خشک را زیر پایش له میکند و به تمام پسرهایی که از کنارش رد میشوند با بی اعتنایی نگاه می کند.
پسری به او تیکه می اندازد، و او با صدای بلند میگوید: "بع بع، بع بع بع بع بع". و پسر با قیافه ای متعجب از او دور میشود.
دختر حالت حرکتش را به راه رفتن سفت و محکم تغییر میدهد، ولی همچنان شور دارد. به خیابان خلوتی میرسد. ناگهان سر جای خود می ایستد. با حالتی جدی اخم میکند، و با تمام قدرت فریاد میزند: "زنده باد آزادی" و با صدایی آرامتر ادامه میدهد: "یا مرده باد،فرقی نمیکنه. من فقط یه چوپانم".
با سرعت خیلی کمتری به راهش ادامه میدهد، اکنون به نظر افسرده میرسد. در چشمانش اشک حلقه زده اند. به خیابان شلوغی میرسد. لبخندی بر لبانش نقش میبندد. به آرامی به وسط خیابان میرود. ناگهان شروع به دویدن میکند، در خلاف جهت ماشینها میدود. ماشینها بوق میزنند و راننده ها فحش میدهند. صدای ترمز های متعدد در خیابان میپیچد .